Utdatert nettleser Det ser ut som du bruker en gammel nettleser. Faktafyk.no krever IE 8 og nyere versjoner av Internet Explorer. Last ned nyere nettleser her

Villheks – Eldprøva

Lene Kaaberbøl Samlaget Omsett av: Øystein Rosse 2012

 

Clara blir angripen av ein svart katt, og underlege ting startar å skje. Ingenting blir det same igjen. På veg heim frå skulen beveger ho og venen seg inn i ei tett tåke. Med eitt blir det klart for Clara at nokon jaktar på ho …

6
EIN ENGEL I TÅKA

Vi tok følgje heim, Oscar og eg. Vi bur i Stjernegarden, begge to. Han bur borte i Jupiter Allé, mens eg bur i Merkurgata. Det er slike gamle hus der det er høgt under taket og veldig små doar. Mellom husa er det eit gardsrom som etter kvart har blitt herleg attgrodd, reine urskogen med kastanjetre og syrinbuskar og slikt. Ifølgje mor mi begynte venskapen mellom meg og Oscar med at vi blei sette i kvar vår ende av sandkassa der nede, kasta eitt blikk på kvarandre og deretter krabba begeistra mot kvarandre så fort vi kunne for sand og plastbøtter og andre sandkasseungar. Mor til Oscar er også åleine. Ho heiter Malene og er jurist på eit eller anna kontor inne i sentrum.

På sykkelstigen kunne vi for det meste sykle ved sida av kvarandre. Det var grått og disig, og det plaska når vi køyrde gjennom vasspyttane. Då vi kom til Jernbanegata, var det slutt på sykkelstigen, så eg måtte leggje meg inn bak Oscar. Bilane suste tett forbi og spruta på føtene våre.

«Litt av ei tåke,» ropte Oscar over skuldra og sette farten litt ned.

Og det var det. Asfalten var blank og våt, og det hang ein klam, grå dis mellom husa. Han var så tett at gatelyktene hadde slått seg på sjølv om klokka berre var to om ettermiddagen.

«Kanskje vi skulle trille,» sa eg. «Det er faktisk ikkje så lett å sjå kvar vi syklar.»

Vi gjekk av og trilla syklane på fortauet det siste stykket bortover Jernbanegata.

«Det er nesten ikkje råd å sjå traffikklysa eingong,» sa Oscar.

Og det stemte. Vi måtte verkeleg sjå nøye etter for å sjå at det var raud mann. Det var berre eit svakt, raudt skjær i tåka. Då det blei grønt, gjekk vi over. Men så skjedde det noko heilt spinnvilt.

Fortauet forsvann.

Eg veit at det høyrest heilt sprøtt ut. Men då vi kom til den andre sida av gata, var det ikkje noko fortau der. I staden for gatesteinar og slikt var det gras. Tett, oklehøgt gras, som ein plen som ikkje har blitt klipt på eit par veker.

Eg stoppa.

«Oscar …»

«Ja?» sa han.

«Kvar er fortauet?»

Han sa ikkje noko med det same. Vi stod der, begge to, og eg kunne ikkje sjå anna enn han og meg, og syklane våre – og så det graset som absolutt ikkje skulle ha vore der.

«Kanskje vi har rota oss inn i hagen til nokon,» sa Oscar.

«I Jernbanegata? Det er då ingen hagar der.»

«Vi har vel berre gått oss vill …»

Tåka bevegde seg rundt oss i langsame, grå kvervlar. Vi kunne ikkje eingong sjå husmuren no, sjølv om vi burde stå heilt inntil han. Trafikkstøyen var borte. Og vi såg verken menneske, bilar eller syklar bevege seg i tåka lenger. Eg kjende ei merkeleg, våt kribling i nakken – nesten som om det stod eit spøkelse bak meg og prikka meg på skuldra. Eg snudde meg. Meir tåke.

Så kom det plutseleg eit vindkast som feia tåka vekk. Eller iallfall noko av tåka. Det var som om det blei ein tunnel i ho, ein grasstig med tåketak og tåkevegger. Og bortover den stigen kom det noko.

Det var ikkje eit menneske. Eg har iallfall aldri sett eit menneske med venger som ragar eit par meter opp over hovudet. Det fekk henne til å sjå kjempestor ut, sjølv om ho ikkje ville ha vore så forferdeleg mykje høgare enn meg utan vengene. Og ho hadde ikkje eingong falda dei ut. Dei hang ned langs ryggen hennar, ikkje kvite slik eg hadde førestelt meg det, men brune og grå som rovfuglvenger.

Ansiktet hennar var også smalt som eit fugleansikt, med ei spiss hake og ein spiss nase som stakk fram nesten som eit nebb. Og auga hennar var gneistrande gule. Det veit eg, for ho såg rett på meg.

«Heksebarn,» sa ho med ei vislande, lespande stemme. «Viridians blod. Bli med meg.»

Eg tok eit steg fram utan å tenkje over det. Når ein engel kallar på deg, så går du. Og ho måtte jo vere ein engel, ikkje sant? Med dei vengene.

Så skjedde to ting svært raskt etter kvarandre.

Noko trefte meg på sida av låret og fekk meg til å vakle. Ein svart skugge kom farande mot engelen med eit vilt og gjennomtrengjande kattekampskrik, og plutseleg kjende eg igjen den våte tanglukta til kjempekatten. Engelen veik nokre steg tilbake og heldt hendene opp framfor seg – men det var meir klør enn hender, for neglene var like lange som hendene. Så trefte katten henne. Dei skreik, begge to, omtrent like skarpt, og ein tynn blodstråle spruta ut i lufta og blei til ei skur av fine, raude dropar.

I det same greip Oscar tak i meg og reiv meg til side så vi begge fall i eit virvar av sykkelhjul og armar og bein.

«Pass deg!» ropte han.

Ut av tåka dukka fronten på ein lastebil opp. Lykter, skrikande bremser, dieselbrøl og grill, alt saman kom dundrande rett mot oss, og eg peip, ein tynn, liten livredd lyd, og rulla meg til side så fort
eg kunne.

Ein knasande lyd og ei gjennomtrengjande lukt av svidd gummi.

Eg låg på fortauet med ryggen pressa inn mot betongsokkelen på eit hus og med Oscar oppå føtene mine. Mindre enn ein meter frå oss tårna framparten på lastebilen seg opp, og begge syklane låg mosa under dei digre framhjula.

Døra til førarhuset gjekk opp, og sjåføren hoppa ut. Han var likbleik under kapsen.

«Korleis gjekk det?» sa han. «Er alt bra med dykk? Eg såg dykk ikkje i tåka, ikkje før i aller siste augneblinken. Er alt bra med dykk?»

Engelen var borte. Katten var borte. Der var ikkje lenger nokon tåketunnel, og det var i det heile mykje mindre tåke no.

Eg rørte på meg, nærmast for å forsikre meg om at eg framleis hadde armar og bein og kunne røre på meg. Det kunne eg. Men Oscar låg heilt stille.

«Oscar?» kviskra eg. Og så litt høgare: «Oscar!»

«Ja då,» sa han irritert, som om eg bad han om å stå opp for å gå på skulen. «Au. Au, så vondt eg har i hovudet.»

Han sette seg halvt opp, og eg såg at det pipla ei tynn stripe blod frå eit sår i panna. Han hadde sikkert slått hovudet mot muren eller fortauet. Men han sat i det minste der og såg på meg og kunne seie noko.

Det hadde kome ein del andre menneske bort til oss. Ei eldre dame i ei svært tjukk vinterkåpe hadde allereie mobiltelefonen i handa og var i ferd med å ringje.

«Hallo? Legevakta? Vi treng ein ambulanse til krysset Jernbanegata og Vestregate. Det har skjedd ei ulykke …»

Oscar kom på sjukehuset «til observasjon for hjerneristing». Eg fekk heldigvis lov til å berre dra heim. Eg hadde eit nytt skrubbsår på den eine olbogen, nesten oppå det eg fekk då eg ramla ned trappa saman med katten. Eg hadde ikkje hjerneristing, men inni meg føltest det som om alt var rista rundt.

Eg hadde sett ein engel, og eg hadde vore mindre enn ein meter frå å døy. Hang dei to tinga saman? Hadde engelen eigentleg kome for å hente meg då katten angreip henne? Og kva var det ho hadde kalla meg? Heksebarn? Og noko med blod?

Sett utanfrå var det enkelt. Ein gut og ei jente på veg heim frå skulen forvillar seg ut i køyrebanen i den tette tåka. Ein lastebilsjåfør bremsar opp, heldigvis akkurat i tide. Guten har slått seg litt i hovudet, mens jenta er uskadd. Slutt på den rapporten.

Men det var jo berre halve historia. Engelen, katten og fortauet som var blitt til gras … Det stod det ikkje noko om i politirapporten, for det var det tydelegvis ingen andre enn eg som hadde sett. Ikkje Oscar eingong. Jo, graset. Men ikkje engelen og katten. Korleis kunne ein unngå å sjå noko som var nesten fire meter høgt? Eg skjønte ingen ting.

Mor ringde til Malene – mor til Oscar, altså – og fekk vite at sjukehuset ville ha han der over natta, men at han hadde det bra og sikkert ville kome heim om eit par dagar.

«Han redda livet mitt,» sa eg. Det høyrdest så dramatisk ut å seie det høgt, men det var jo sant. Viss ikkje han hadde drege meg til side, hadde lastebilen treft meg. Og då hadde vel engelen fått sjela mi, eller kva det no var han var komen for å hente.

«Du sjå deg for,» sa mor og begynte igjen å kjefte på meg av rein og skir skrekk og bekymring. «Du veit då for pokker at du må passe deg når du går i trafikken!»

«Mor …»

«Ja. Unnskyld, Clara-mus. Eg veit jo at det var tett tåke. Men du må vere forsiktig …»

Det var minst tiande gongen ho sa det. Og eg var så sliten. Eg begynte å snufse og prøvde å blunke bort tårene, men eg klarte det ikkje heilt.

«Det var ikkje fordi eg ikkje såg meg for! Det var ikkje mi skuld!» Eg orka ikkje at ho kjefta på meg meir. Ikkje no. «Alt er berre heilt feil. Det er noko gale med meg, er det ikkje? Ho kalla meg eit heksebarn …»

Mor stod plutseleg heilt stille, framleis med mobilen i handa.

«Kven gjorde det?» sa ho.

«Ho. Engelen. Men det var ingen andre enn eg som såg henne, ikkje Oscar eingong. Og katten var det heller ingen som såg …»

Og så kom alt saman ramlande ut av meg, om tåketunnelen, fortausgraset, kjempevengene og den vislande stemma, kampskriket til katten og lukta av tang.

Mor lytta utan å avbryte. Ho sette seg ved sida av meg ved kjøkkenbordet og høyrde på alt saman utan å seie eit ord. Først då eg kom til det med ambulansen som køyrde sin veg med Oscar, og syklane som var heilt skeive og flatklemde, la ho armen om meg og drog meg inntil seg og mumla ned i håret mitt.

«Vi må berre gjere det.»

«Kva då?» sa eg.

«Vi må dra på ein liten ferie, du og eg. Til tante Isa.»

Vil du vite meir?

Om forfattaren:
Lene Kaaberbøl (f. 1960) starta karrieren sin som forfattar i ein alder av 15 år. Sidan den gong har ho skrive ei rekkje bøker, og ho er i dag forfattar på heiltid. Kaaberbøl har tidlegare skrive serien om Skammarens barn, og ho har blant anna motteke Disney-prisen for W.I.T.C.H-serien.

Forfattaren si Facebookside.

Eldprøva er første bok i serien Villheks. Sjå fleire bøker i serien her.

Her kan du lese ei bokmelding av Villheks av unge bokbloggarar.

Villheks skal bli film og kjem hausten 2018.

Fleire bøker av Lene Kaaberbøl:

Skammarens dotter er første bok i Skammarserien, dei andre er: Skammarteiknet, Slangens gåve og Skammarkrigen.
Her finn du ei liste over bøkene i serien. Sjekk og ut Skuggeporten (2007).

Boktips:
Galderstjerna av Asbjørn Rydland. Boka fekk Uprisen i år for beste ungdomsbok. Her kan du lese og høyre kva ungdomsjuryen meinte om boka.
Landet under isen av Lars Mæhle vann også Uprisen, men i 2010. Her kan du lese kva ungdomsjuryen meinte om boka.
Aina Basso har skrive ei sakprosabok om hekser. Les meir her.
Om noko skulle skje av Ragnar Hovland.
Bobla av Siri Pettersen.
Vindeltorn av Tone Almhjell.

Skammarens dotter blei til film i 2015. Under kan du sjå traileren til filmen:

I Danmark er det laga teater av boka:

Til toppen