Utdatert nettleser Det ser ut som du bruker en gammel nettleser. Faktafyk.no krever IE 8 og nyere versjoner av Internet Explorer. Last ned nyere nettleser her

Ein bror i verdsrommet

Rune F. Hjemås Samlaget 2021

Elias og Mina høyrer mystiske lydar i nabolaget. Har det noko med vaktmeister Edvardsen å gjere, eller har dei fått besøk frå verdsrommet? Dette må dei finne ut av. Samtidig gler Elias seg til at storebroren skal kome heim frå sjukehuset.

4

– Oh my god, æææsj!

Elias snur seg og ser Mina stå med ein lang, drypande plastpose i den eine handa. Ho held den framfor seg med strak arm og vender ansiktet bort.

– Eg trur søren meg nokon har gravlagt ein heil flaggermusfamilie i denne posen og kasta dei ròtne lika på sjøen, seier ho med ei blanding av avsky og nysgjerrigheit i stemma.

Elias vassar bort til henne. Det stinkar noko heilt forferdeleg. Han opnar den store, svarte søppelsekken slik at ho kan sleppe styggedommen nedi.

Langs stranda går resten av klassen og sleper svarte plastsekkar etter seg, på jakt etter alt som ikkje høyrer heime i naturen. Denne veka har dei som prosjekt å rydde så mykje plastsøppel dei greier. Etterpå skal dei arbeide i grupper og presentere det dei har funne for dei andre i klassen.

Naturfag-Zahid går rundt i eit par knehøge gummistøvlar og prøver å motivere dei med historier om forsøpling og global oppvarming.

– Vi kjem til å vinne suverent, seier Mina. – Ingen kjem til å finne like mykje ekkelt som oss!

Ho vassar enda lenger ut, til vatnet nesten fløymer over kanten på støvlane hennar. Med ein lang kjepp rotar ho langs botnen, prøver å finne noko enda verre å fiske opp.

– Eg trur ikkje det er ein konkurranse, seier Elias, litt nervøs for kva bestevenninna faktisk kan vere i stand til å finne der nede på botnen.

Mina snur seg og set auga i han.

– Alt er ein konkurranse, Elias, seier ho. – Har du ikkje høyrt om evolusjonen?

Elias blir ståande ei stund og tenke på kva ho eigentleg meinte med det.

 

På heimvegen etter siste time begynner Mina å snakke om det raude lyset igjen. Elias hadde nesten gløymt det etter alt som skjedde med Mats i helga.

– Kva om det er ein slags portal til ei anna verd?

Ho veivar ivrig med hendene mens ho snakkar.

– Liksom ein inngang til ein annan dimensjon?

– Seriøst? seier Elias og ler kort. – Tenker du på det der enno?

Mina stoppar opp.

– Altså, eg meiner det, eg. Det er noko med han Edvardsen-fyren! Eg har hatt ei kjensle av det lenge.

Elias tenker seg om eit augeblikk. Han hugsar plutseleg kva faren og mora hans sa.

– Pappa sa forresten at han har vore professor.

– Edvardsen?

– Ja, men så fekk han sparken.

Munnen til Mina opnar seg. Ho skal akkurat til å seie noko da Mu kjem opp på sida av dei og vil slå følge. Han kjem akkurat tidsnok til å få med seg kva dei snakkar om.

 

– Det lyset har eg òg sett! seier han. – Eg kan sjå vindauget frå rommet mitt.

– Kan du? seier Mina. – Kva har du sett, da?

– Av og til er det mystiske skuggar der.

Elias kan sjå at det glimtar til i auga hennar.

– Skuggar?

– Ja, svarar Mu. – De kan komme på besøk og sjå sjølv ein dag.

– Det vil vi gjerne, seier Mina lykkeleg.

Mu nikkar kort og svingar av mot blokka si.

– Høyrde du det? seier ho til Elias da dei to minutt seinare er på veg opp trappene i oppgangen sin. – Mu har også sett lyset!

– Sett lyset, gjentar Elias med eit lite smil. – Høyrest nesten ut som om han har møtt Jesus.

– Ikkje tull, seier Mina. – Eg er sikker på at det er noko uvanleg på gang i nabolaget.

– Ja, seier Elias og drar litt på det. Han kjenner fantasien til Mina og veit at ideane hennar ikkje alltid er heilt til å stole på. Men viss Mu også har sett det …?

– Det hadde i alle fall vore kult.

Dei traskar dei siste skritta opp til Mina sin etasje.

– Skal vi gå saman til skolen i morgon? seier ho.

– Gjer vi ikkje alltid det? seier Elias.

Mina smett inn i korridoren sin. – Sest da!

Lapskaus til middag. Plassen til Mats står tom, slik den for det meste har gjort dei siste månadane. Men etter at han var heime i helga, kjennest den enda tommareno enn før.

– Var det fint på skolen i dag?

Mora ser på Elias.

– Vi plukka plast ved fjorden.

– Så spennande.

– Viss det var spennande, så burde det vel ha vore mange fleire ute og plukka søppel heile tida, svarar han.

– Du seier noko, seier faren.

Etterpå hjelper Elias til med å rydde av bordet. Han stablar glas og tallerkenar inn i oppvaskmaskina. På kjøkkenbenken står pc-en til mora. Ho har begynt å sende ut felles e-postar til slekt og venner der ho fortel korleis det går med Mats. «Mats-posten», kallar ho det. Elias les dei første linjene:

Siste nytt no er at Mats er tilbake på sjukehuset etter å ha vore ein tur heime i helga. Det blei ein liten nedtur for oss da han pådrog seg ein infeksjon. Men prøvane ser allereie betre ut. Legane seier dei vil prøve noko nytt …

Han gidd ikkje lese meir. Når mora skal fortelje om Mats, synest han aldri det blir rett. Enten så dekker ho over korleis det eigentleg er, eller så overdriv ho kor dårleg det går. Det beste er å snakke med Mats sjølv. Enten på sjukehuset eller på videochat heimanfrå. Dei pleier å ringe kvarandre opp nesten kvar kveld.

 

Elias opnar appen der matteleksa ligg. Sjølv om både mora og faren er heime, er det merkeleg stille i leilegheita. Det er noko som manglar.

Før Mats blei sjuk, irriterte Elias seg ofte over den høge musikken som kom frå broren sitt rom. Dei plutselege brøla når Mats spelte FIFA med kompisane sine. Eller korleis han av og til krangla med foreldra om ting Elias ikkje skjønte kvifor dei ikkje berre kunne bli einige om.

Han tenkte aldri på korleis det ville vere viss det ein dag berre forsvann.

Han tenkte i alle fall ikkje at det var noko han kom til å sakne!

Men dei siste månadane har det vore så stille i leilegheita at Elias av og til snik seg inn på rommet til Mats, berre for å lytte etter lydar. Som om det kunne henge igjen ein svak klang av stemma hans i lufta der inne. Akkurat slik det enno finst ei lukt av Mats i kleda hans når Elias snusar inn dei mjuke stoffa i skapet.

Han går bort og slår på eit par av radioane i hylla. Den knitrande lyden forandrar seg når han vrir på knappane. Iblant kan han høyre stemmer der ute, eller fjern musikk. Ein veit liksom aldri heilt kva ein kan finne. Litt som når ein leiter etter noko med lommelykt i mørket.

Da legg Elias merke til noko rart. Inne i suset frå radioane er det plutseleg ein annan lyd: ein skarp og tynn tone, liksom ein ujamn, skjerande puls. Korte og lengre pip i ein merkeleg rytme. Det er ikkje musikk eller noko anna som vanlegvis ville ha blitt sendt på radio. Nei, det minner ikkje om noko han har høyrt før.

Piip-pi-piiip!

Han speidar rundt seg i rommet. Kor kjem lyden frå?

Han går fram og tilbake på golvet med forsiktige skritt. Finn ikkje noka anna forklaring enn at lyden må komme frå ein av radioane – at ein av dei fangar den opp gjennom antennene som står og spriker ut i lufta. Elias vrir litt på dei ulike knappane. Det knitrar og sprakar, og brått er lyden borte. Han prøver å vri tilbake slik det var, men lyden kjem ikkje igjen.

Elias set seg ved pulten for å gjere ferdig dei siste matteoppgåvene, men han klarer ikkje å få lyden ut av hovudet. Det var som eit signal, tenker han. Som om nokon prøvde å seie han noko. Noko viktig.

 

5

– Hei, seier han og lener seg mot gelenderet.

Mina sit i trappa utanfor korridoren sin og ventar da Elias kjem ned frå etasjen over. Ho heiser på seg sekken samtidig som ho reiser seg.

– Hei, svarar ho og gjespar.

Dei går saman ned mot utgangen. Til forskjell frå resten av dagen er Mina ofte stille om morgonen. Det er som om ho treng litt tid på å få stemma skikkeleg i gang.

– Veit du kva som skjedde i går? seier Elias og snur seg mot henne. – Eg høyrde ein skikkeleg merkeleg lyd da eg sat og gjorde lekser!

– Kva?

Mina ser på han med eit ansikt som er tungt av søvn.

– Eg veit ikkje heilt korleis eg skal forklare det. Ein slags pipelyd. Det likna liksom ikkje noko anna.

Han prøver å etterlikne lyden slik den kom kvelden før, som ei tungpusta plystring gjennom høgtalarane i radioen hans.

– Uh-uh-ui-bibipii!

Mina ler forsiktig.

Utanfor blokka er lufta kald mot ansiktet. Dei blir brått eit par hakk meir vakne, begge to.

– Eg trur det var ein av radioane mine som fanga den opp, fortset Elias.

– Dei der gamle kassene?

– Eh, ja.

Elias har forklart henne dette minst to gongar før, men gir henne likevel eit lynkurs i forskjellen mellom FM og DAB.

– Eg trur det skjedde noko da dei gjekk over til DAB. Plutseleg blei det mykje ledig plass på det gamle nettet. Det opna seg rom for andre stemmer.

– Stemmer frå det ytre rommet, seier Mina med liksom skummel stemme. – Det høyrest ut som starten på ein skrekkfilm.

– Det er visst ganske lett å hacke seg på FM-nettet. Alt ein treng, er ein enkel radiosendar, så kan ein lage sin eigen piratradio.

– Men kvifor berre pipelydar? Har dei ikkje noko betre å komme med når dei først har kopla seg på nettet?

– Kanskje det berre var eit prøvesignal, seier Elias, – og at det snart kjem noko meir.

Mina gliser breitt.

– Eg sa jo at det skjer mystiske ting i nabolaget.

– Trur du det har noko med Edvardsen å gjere?

– Kven veit? seier Mina. – Viss han har kontakt med utanomjordiske vesen der inne på det raude rommet … Og at det er dei som sende det signalet du høyrde?

– Okay, seier Elias og fnyser lett. – No trur eg du må roe ned fantasien litt.

Men eigentleg håpar han at Mina for ein gongs skyld er inne på noko. Tenk om det faktisk … Nei, slike ting skjer vel berre på film?

Da høyrer dei ein ny lyd, og den er ikkje det minste mystisk. Skoleklokka! Det ringer inn til første time. Mina og Elias ser raskt på kvarandre. Så legg dei på sprang det siste stykket mot den låge murbygningen.

 

Dei har matte i første time. Utanfor vindauga blæs det i kraftige kast som får blada til å dryse frå trea i skolegarden.

Elias høyrer namnet sitt. Han snur seg og rettar blikket mot tavla. Matte-Mathilde ser på han.

– Øh, seier han usikkert og lèt som om han klør seg i bakhovudet for å vinne tid. Han har vore djupt inne i eigne tankar og spekulert vidare på lyden. Kva om Mina faktisk har rett? At signalet han høyrde, kjem frå ein ufo som er på veg mot jorda – fullasta med slimete grøne skapningar frå ein fjern galakse …

Han legg merke til at Mina viftar forsiktig med hendene bak stolryggen. Ho held fram tre fingrar på den eine handa og to på den andre. Så ser han opp mot tavla igjen. Likninga som står der, er så lang og komplisert at den sikkert kunne løyst heile gåta om korleis universet blei til, viss den berre gjekk opp.

– Ja, Elias? gjentar Matte-Mathilde.

– Tre, kremtar Elias raskt og kastar eit desperat blikk mot Mina. – Komma to.

Nokon bak han fniser. Elias kjenner at han er sprutraud i ansiktet. – Eller, eg veit ikkje heilt, mumlar han og trekker på skuldrene.

Matte-Mathilde gir han eit vennleg smil, fullt av forståing. Sidan det ikkje er lenge sidan Mats gjekk der sjølv, kjenner alle lærarane på skolen storebroren til Elias. Dei veit korleis ting heng saman heime hos dei. Derfor skjønner dei også at han til tider har vanskeleg for å konsentrere seg. Sjølv om det var ein ufo han tenkte på denne gongen, og ikkje Mats.

 

BONUS:

Les meir om forfattaren her

Boktips:

Sinne av Ann Helen Kolås Ingebritsen

Blå flaggermus av Harald Nordtun

Fugleguten av Rune Belsvik

Så vakker du er av Brynjulf Jung Tjønn

Film- og TV-serietips:

Til toppen