Utdatert nettleser Det ser ut som du bruker en gammel nettleser. Faktafyk.no krever IE 8 og nyere versjoner av Internet Explorer. Last ned nyere nettleser her

Sinne

Ann Helen Kolås Ingebrigtsen Samlaget 2020

Synne er 15 år og har ADHD. Ho hamnar ofte i konflikt med lærarar og elevar. Rådgivaren oppfordrar ho til å begynne med medisin igjen, men Synne veit ikkje om ho eigentleg vil det. Med bestevenninna, Torunn, kan ho snakke om alt mogleg. No berre må ho fortelje Torunn om Johan, den nye guten i klassa, som ho har blitt saman med. Men så får Synne vite at både Torunn og Kine frå klassa også likar Johan. Plutseleg rasar verda saman.

Eg er så gira da eg kjem heim, at eg må fortelje det til Torunn. No kan det rett og slett ikkje vente lenger. Eg loggar meg på Face. Før eg rekk å skrive noko, poppar det opp eit chattevindauge, og Torunn gliser mot meg iført hundeøyre og snute. Eg, derimot, har kaninøyre og tennene på tørk.

Eg: Hei! Eg må fortelje deg noko.

Torunn: Hei! Kva står på?

Eg veit ikkje korleis eg skal begynne, og før eg har fått tenkt ut formuleringa, har Torunn skrive meir.

Torunn: Trur du det er noko mellom Kine og Johan?

Eg: Kvifor trur du det?

Torunn: Ho snakkar ofte om han, men det er ikkje sikkert det betyr at ho liker han. Eg veit ikkje.

Eg: Kan ikkje tenke meg at han liker henne.

Torunn: Ikkje ver sånn. Ho er grei.

Eg: Ikkje mot meg.

Torunn: Du er ikkje så grei mot henne heller. Du burde gi henne ein sjanse.

Eg: Det er ikkje så lett når ho gjer alt så vanskeleg for meg.

Torunn: Ho har det ikkje så lett, ho heller.

Eg: Har dronninga problem? Mistar ho følgarar på Insta?

Torunn: Berre gløym det.

Eg: Mhm. Men nei, eg trur ikkje det er noko mellom dei. Kvifor spør du om det?

Torunn: Ville berre forsikre meg. Eg synest han er kjekk. Er du ikkje einig?

 

Den såg eg ikkje kome.

Eg: Jo da.

Magen min knyter seg da eg innser kva ho vil seie. Eg burde skrive noko, men fingrane mine vil liksom ikkje.

Torunn: Eg har eigentleg ikkje tenkt over det før, men han verkar så smart. Meir moden enn dei andre gutane i klassen. Eg liker han, Synne.

Eit svart hol sluker kroppen min. Dette er ikkje mogleg. Gode, snille Torunn som fortener alt. Berre ikkje Johan.

Eg veit eg burde seie at eg også liker han, for det er ikkje akkurat som om ho har oppdaga han og kan gjere krav. Men eg veit ikkje korleis eg skal få sagt det. Alt eg greier å presse fram, er eit hjarte.

Eg: <3
    Torunn: Kva skulle du seie?

Johan kyssa meg. Johan liker meg. MEG. Det var det eg skulle seie. I staden seier eg ingenting.

Eg: Berre at eg har bestemt meg for å begynne med tablettar.

Eg har ikkje bestemt meg enno, men kom ikkje på noko anna i farten.

Torunn: Det trur eg kan bli bra. Ups, mamma ropar på meg. Vi snakkast.
     Eg: Snakkast.

Eg går inn på profilen til Johan og ser på biletet av han igjen. Dei tydelege smilehola som lagar ei grop i begge kinna. Snapchat-lyden tar meg ut av dvalen. Det er frå Johan. Han har sendt eit meme med eit mattestykke om to tog som er i full fart på veg mot kvarandre. Togføraren i det eine toget seier «Oh God, not again», og teksten «Math teachers hate trains» står nedst.

Eg hatar alt som har med tal og matte å gjere, men denne får meg til å le. Eg tenker på tidlegare i kveld og fuktar leppene. Varmen frå kysset sit framleis i, sender kriblingar gjennom kroppen. Leppene hans er faktisk enda mjukare enn dei ser ut. Eg grev hovudet ned i puta så ingen skal høyre gledeshylet mitt.

Så kjem eg på Torunn igjen. Eg veit ikkje korleis eg skal få sagt det, kanskje eg kan invitere henne bort etter skulen i morgon? Ha jentekveld med godteri og film. Søvnen tar meg før eg rekk å tenke ut ein konkret plan, tullar meg inn i søte draumar heile natta.

Det ringer inn akkurat idet eg rundar hjørnet av skulegarden. Eg er seint ute igjen, spring som om eg hadde ei vill bikkje i hælane. Men bikkja er raskare enn meg og er allereie plassert bak kateteret da eg kjem heseblesande inn døra. Eg stoppar og held meg i karmen, må hente meg inn igjen så eg ikkje fell over ende. Lisbeth er alt anna enn blid og ser på meg som om eg var eit bein ho ville gnafse i stykke.

– Du er for sein. Igjen. Kva har du å seie til dette?

– Roleg no, prøver eg forsiktig. Ho glefsar mot meg, peikar på ein tom stol og skubbar meg forsiktig innover i klasserommet mens ho mumlar lågt og usamanhengande.

– Set deg!

Ho klaskar ein penn og eit papir på pulten.

Eg gløttar ned på arket og ser ei rekke uforståelege omgrep og spørsmål. Med eitt skjønar eg det. Prøve.

– Kva tid blei det bestemt at vi skal ha prøve?

Eg ser spørjande på henne.

– Eg gav tydeleg beskjed om det i førre time, set deg ned og skriv. Du har allereie gått glipp av fem minutt.

Ho legg armane i kross og prikkar på olbogane sine med fingrane. Håret heng som ei gardin rundt ansiktet hennar. Minner meg om professor Slur.

Det begynner å boble inni meg, men eg ignorerer det glatt. Etter gårsdagen skal det mykje til for å øydelegge det gode humøret mitt.

– Ja, men eg var jo ikkje her da. Du kan ikkje gi prøve på så kort varsel. Vi har så vidt hatt om dette temaet. Det er vel ingen i klassen som greier å svare på dette?

Eg ser meg desperat rundt og forsøker å sanke inn støtte, men ingen seier noko. Johan ser rett på meg og gir meg hint om å gi opp ved å vifte handa flatt mot halsen sin. Men sånt fungerer sjeldan på meg.

– Du kan ikkje gi oss ei overraskande prøve før vi er ferdige med kapittelet.

Ho strammar leppene.

– Klassen var jo så opptatt av kva som gjekk føre seg i kantina i går. Eg rekna derfor med at alle var ferdige med kapittelet.

Ho ser utruleg fornøgd ut med seg sjølv. Hemnaksjon, altså.

– No klikkar det for Sinne, kjem det lågt frå Kine, som sit rett bak meg.

Det luggar i magen, men eg er altfor opptatt av å vise Lisbeth kva eg meiner om dette, til å bry meg om Kine no. Eg reiser meg, riv prøvearket i stykke og ser demonstrativt på Lisbeth idet eg drysser bitane utover kateteret. Ansiktsfargen hennar går frå nude til signalraud på ein blunk. Eg rekk ikkje eingong å seie ferdig «tortilla» før ho flippar ut.

– Ut, bjeffar ho og peikar mot døra.

Eg røskar tak i sekken min og smeller døra hardt igjen etter meg. Eg vurderer å banke på døra til Bøfla, men kjem på at ho sikkert vil begynne med medisinmaset igjen, og går i staden vidare til kantina. Det er ingen andre her, så eg set meg ned for å arbeide med kapittelet på eiga hand. Fullstendig nyttelaust. Tankane mine spinn rundt i alle retningar. Jævla Lisbeth.

I pausen kjem Torunn og Johan bort til meg.

– Du er crazy.

Torunn set seg på benken overfor meg, slenger naturfagboka på bordet.

– Prøva var kjempevanskeleg. Eg klarte ikkje å svare på meir enn tre spørsmål.

Ho blar fram i boka og sjekkar svara.

– Einig, seier Johan før han reiser seg og går bort til disken.

Torunn blunkar til meg og kastar på hovudet i retning Johan. Eg tenker på korleis eg skal fortelje henne at eg liker han. Og at han liker meg. Det kitlar heilt nedi tærne når eg tenker på kysset.

Johan kjem tilbake med tre sjokomjølk.

– Ver så god.

Han gir oss kvar vår.

– Så snill du er.

Torunn lyser opp, blunkar til meg. Vi takkar, og eg greier ikkje å skjule eit veksande smil ved tanken på i går.

– Kva er det du drøymer om, da?

Ho gliser mot meg.

– Eg berre såg for meg ansiktsuttrykket til Lisbeth da eg reiv sund prøva.

Eg begynner å bli skikkeleg god på spontane unnskyldningar.

Johan slepper taket i sugerøyret:

– Ja, det var heilt priceless. Eg drit i om vi får elendig resultat heile gjengen. Det var verdt det.

Han set seg nærmare og legg armane rundt meg, og eg kan føle Torunns forvirring da ho ser det. Ho ventar nok at eg skal bli overraska og skyve han vekk. Som ei god venninne ville ha gjort.

Men eg blir sitjande, småpanisk etter noko å seie, men hovudet mitt veg eit tonn og held meg nede. Torunn ser sjokkert ut, trur vel at eg har ei fornuftig forklaring. Og det har eg jo, likevel seier eg ingenting. Avstanden mellom oss veks stadig.

I staden for å forklare stikk eg handa mi gjennom bringa hennar, røskar hjartet rett ut og kastar det i søpla. Torunn reiser seg og går.

– Gjekk ho?

Johan sit der og smiler, anar ikkje at han er saman med skulens største svikar.

Det ringer inn, og vi blir sitjande mens rommet blir tømt for folk. Kantina blir forvandla til ein spøkelsesby, og berre vi er igjen, filtra inn i kvarandre. Det dårlege samvitet ulmar i magen, men er samtidig lett å ignorere når Johan stryk håret bort frå ansiktet mitt. Hjartet sprellar som ein ivrig liten fisk da han legg fingeren under haka mi og fører leppene sine mot mine.

Da eg opnar auga igjen, ser eg Torunn stå borte ved døra og skule mot oss. Eg har eit alvorleg forklaringsproblem og sprett opp.

– Eg må fikse noko. Straks tilbake.

Johan ser rimeleg forvirra ut, men nikkar og seier han skal vente. Eg spring bortover golvet, skannar gangen etter Torunn.

Eg ser henne med ein gong. Ho sit på ein benk i fellesarealet, har knea oppunder haka, glorie over hovudet og ser ut som ho ventar på meg.

– Torunn, er alt eg får fram mens eg går mot henne.

Eg kan kjenne horna vekse ut av panna.

– Unnskyld, Torunn, eg veit at eg burde ha sagt noko, men eg greidde ikkje.

Ho ser rett framfor seg og seier lågt:

– Kor lenge har de to vore saman? Og kvifor sa du ingenting da eg sa at eg likte han?

Eg set meg saman med henne, forsøker fomlande å stappe hjartet tilbake på plass.

– Eg hadde lyst til å seie det, men visste ikkje korleis. Du er jo bestevenninna mi, og eg ville ikkje at du skulle bli sur på meg. Eg torde ikkje å seie at eg også likte han. Men så blei alt så dumt.

Torunn bit seg i kinnet og ser ut i lufta, før ho snur seg mot meg.

– Eg føler meg så teit. Korleis trur du det var å sjå dykk sånn?

– Sorry. Seriøst, Torunn, det var ikkje meininga at du skulle få vite det på denne måten. Eg hadde planlagt ein skikkeleg jentekveld med taco og film. Alt skjedde så fort.

Eg legg armen rundt henne, usikker på om det er godkjent.

– Tilgir du meg?

Ho svarer ikkje, men lar handa ligge. Eg tar det som eit godt teikn.

– Du kan få velje film, seier eg prøvande.

Vi sit sånn ei stund, til ho omsider svarer.

Harry Potter og ildbegeret. Og du må fortelje korleis dette skjedde. Etter kvart.

– Sjølvsagt.

Mageknipet slepper gradvis taket, og vi går tilbake til klasserommet saman.

Til toppen