Utdatert nettleser Det ser ut som du bruker en gammel nettleser. Faktafyk.no krever IE 8 og nyere versjoner av Internet Explorer. Last ned nyere nettleser her

Blå flaggermus

Harald Nortun Samlaget 2019

KAPITTEL 1

Sommarferien starta med at ein måse dreit i håret mitt.

Eg og Tomas hadde stoppa ved måsekolonien for å sjekke kor store ungane var blitt. Dei flaug allereie, dei gaula og skreik. Foreldra stupte trugande ned mot oss, og ein av dei bomba meg med drit midt i planeten. Vi sprang tilbake til syklane, og Tomas tørka håret mitt med ein mosedott. Eg tok på meg hjelmen i tilfelle måsen kom på nytt bombetokt.

«Har du pengane?» spurde Tomas. «Pedersen tek garantert berre cash.»

Eg stakk handa i lomma, kjente på myntane. Måsen dreit i nyklipt hår, eg kom rett frå frisøren, heime hadde eg bløffa om at klippen var gått opp i pris, så no var dei siste kronene på plass.

Vi sette oss på syklane og rista og skrangla nedover den smale, humpete grusvegen.

Huset til Pedersen var langt og kvitt og gammalt. Eitt av vindauga var spikra igjen med finerplater. Gjennom det høge graset gjekk ein sti til døra. Ut kom ein mann i blå kjeledress med glidelåsen open til magen.

«Goddagen», sa Pedersen, «kva er dei karane ute etter?»

«Høner», sa Tomas.

Pedersen stabba krumrygga ned til hønehuset og vi etter.

Åtte små høner sprang rundt i eit eige bur. Tomas peika på ei høne med flekker av brunt og svart og grått og sa han ville ha den.

«Vil du ha ei spraglete, du òg?» spurde Pedersen.

Eg visste ikkje kva spraglete var, så eg bad om den brune.

Pedersen gjekk inn i buret og fanga begge hønene, putta dei i ei pappkasse med bananar på, la på lokket og teipa med sølvgrå gaffa.

«Og ungdommen betaler vel alltid med mobilen?» spurde Pedersen. «Eller bruker de kort enno?»

Han drog ein iPhone opp av lomma på kjeledressen.

«Nja», mumla Tomas. «Tek du cash?»

Vi betalte og knytte hønekassa bakpå sykkelen til Tomas.

Pedersen gav oss gode råd om mat og stell. Høner må ha sand å bade i, og dei må ha kalk for å lage hardt eggeskal. Det var mykje fin skjelsand i Nordvika, tipsa Pedersen. Nordvika var rett i nærleiken, så eg og Tomas sykla dit. Like nedanfor vegen var sanden nesten kvit, full av små skjelbitar. Vi skufla kvit skjelsand i to plastposar som Pedersen hadde gitt oss.

I graset over stranda låg søppel frå ein grillfest. Papptallerkenar, halvetne pølsebrød, ketsjup og ein mørkeraud grillsaus. Tomas spruta ketsjup og saus på berget og rørte med ein pinne. Det såg ut som tjukt blod.

Eg smurde litt av blodsausen på armen min. Tomas knipsa med mobilen, på bildet såg det ut som eit ekte sår.

«Firar på skadometeret», sa eg.

«Tre», meinte Tomas, «det såret ser ikkje særleg djupt ut.»

Vi laga ein dam av ketsjup og saus på vegen. Eg smurde litt av den raude guffa i ansiktet og på hendene. Så la eg meg på vegen med open munn og stirande auge. Tomas knipsa, og på bilda såg det ut som bloddammen kom frå meg.

«Seksar på skadometeret», sa Tomas. «Gjer deg klar for å filme!»

Eg sprøyta ketsjup inn i munnen og la meg på vegen. Tomas filma med mobilen, og eg gulpa ketsjupen ut med eit spyaktig buæ! På filmen såg det ut som ekte blod rann ut av munnen min.

«Sju på skadometeret», sa Tomas.

«Åtte», meinte eg, «for blod frå munnen kan vere indre blødingar langt nede i magen.»

Langt borte i enden av vegen såg vi to prikkar. Nokon stod i vegkanten heilt nede ved hestegjerdet. Tomas meinte det var Erik og Ivan, det var bestefaren til Erik som eigde hestane. Tomas var sikker på at Erik og Ivan hadde tenkt seg hit til stranda. Og no skulle dei på film. Utan at dei ante det.

Vi laga meir jukseblod, og eg la meg midt på vegen med sykkelen velta. Tomas gøymde seg i buskene med mobilen klar.

«Eg kjem fram når dei ringer etter hjelp», kviskreropte Tomas.

Eg viste tommelen opp, snakke kunne eg ikkje, for munnen var full av ketsjupblod.

KAPITTEL 2

Det knasa i grusen. Erik og Ivan må ha sykla vanvitig fort. Men lyden kom ikkje frå sykkeldekk. Det var bildekk og motordur. Eg løfta forsiktig på hovudet og såg ein liten mintgrøn bil. Den kjente eg igjen frå parkeringsplassen på skolen. Det var Malin, læraren til Tomas.

Malin bremsa ned og svinga ut på vegkanten. Framhjulet sklei ut i grøfta og fronten dunka inn i ein trestamme. Malin storma ut og ropte:

«Sander! Sander, kan du høyre meg?»

Eg svarte ikkje, for eg var i koma, minst åtte på skadometeret. Eg strevde med å ligge stille og halde latteren inni meg. Litt ketsjupblod pipla ut av munnen og rann nedover kinnet.

Eg opna det eine auget på gløtt eit sekund. Lenge nok til å sjå at Malin stakk handa i veska og drog fram eit bind. Ho pakka ut bindet og tørka meg rundt munnen og i ansiktet. Bindet var mjukt og tørt og saug til seg ketsjupblod. Det kilte sinnssjukt.

«Kjære Sander», sa Malin. «Kjære, snille, gode nevøen min!»

Nevø? Eg kjempa hardt for å halde meg i koma. Eg var ikkje nevøen til Malin. Ho var ikkje tanta mi. Kva var det ho tenkte?

«No skal eg be for deg!» sa Malin.

Ho kan knapt seie eit ord utan at alle får vite at ho og heile slekta er veldig kristne.

Berre Tomas i buskene fekk med lyden, så kunne filmen bli skikkeleg bra.

«Kjære Jesus», sa Malin, «kjære vennen min. Kjære Gud. La di kraft komme til oss no. Eg angrar på at eg ikkje har gjort meir for Sander på skolen. Eg skulle stoppa Erik og Ivan når dei erta. Eg lover at vi som er rike, skal hjelpe dei fattige som bur i Slummen. Eg lover, berre du lèt Sander vakne og komme frisk tilbake til livet!»

Orda Malin sa, laga floke i tankane mine. Først var eg liksom nevø og ho var tante. No snakka ho om erting, om å hjelpe dei fattige i Slummen. Og tilbake til livet. Trudde ho eg var stein daud, ein tiar på skadometeret?

«Ambulansen kjem snart», sa Malin, «eg ringde 113 straks eg såg deg. Eg sa det var ei ulykke i Nordvika, nokon ligg livlaus midt på vegen. Dei lovde å sende hjelp så fort dei kunne. Åh, kjære, snille, gode nevøen min!»

No måtte Tomas komme, for Malin hadde allereie ringt, no måtte Tomas springe fram og be Malin smile til fotografen. Kom igjen, ropte eg i tankane, kom igjen, Tomas!

Malin byrja å fingre med munnen min. Prøvde å opne den. Eg heldt igjen. Munnen var jo full av ketsjup, eg skulle ikkje spy den ut før Tomas kom og filma.

Plutseleg klemte Malin naseborene mine saman slik at eg ikkje fekk puste. Eg skjønte kva som kom.

Munn-til-munn-metoden.

Malin kom til å blåse all ketsjupen i munnen min ned i lungene. Malin kom til å drepe meg. Snart kom det ei mordsak i nyheitene: Kristen lærar drukna uskuldig elev i dødeleg ketsjupkyss på første feriedag.

Om Tomas kom fram og filma no, kunne han sikre seg nokre fryktelege nærbilde av vondskapen som tok livet mitt.

Malin trekte pusten djupt.

Ho bøygde seg over meg.

Då blåste eg ut som ein kval.

Ketsjupspruten gjekk rett i ansiktet på henne.

Eg reiste meg fort. Så fekk ho sjå at det ikkje feilte meg nokon ting.

Malin sat på rumpa på grusvegen. Ho såg ut som ho hadde møtt eit gjenferd. Og det var nettopp eit gjenferd ho hadde møtt. For eg hadde stått opp frå dei daude. På eitt sekund gjekk eg frå ti til null på skadometeret.

«Bøna mi blei høyrd», kvekka Malin med trynet fullt av ketsjupfrekner.

«Vik frå meg!» ropte eg.

«Har eg synda?» spurde ho.

Malin såg livredd ut. Eg måtte roe henne ned, eg måtte seie noko bra, helst noko frå Bibelen, det var jo sånt ho likte.

«Frykt ikkje», sa eg.

Malin berre stirte. Munnen var open, men det kom ikkje ein lyd.

«Du skal bli med barn», sa eg.

Auga til Malin gjekk i kryss. Ho fall bakover. Hovudet landa midt oppi ketsjupdammen.

Hjartet mitt banka som eit helikopter. Flapp flapp flapp. Kva har vi gjort, vi må stikke, kor blir det av Tomas med mobilen?

«Tomas!» ropte eg.

Han svarte ikkje.

Flapp flapp flapp, sa hjartet.

Malin pusta, brystet gjekk opp og ned.

Flapp flapp flapp, sa hjartet endå høgare.

Men det var ikkje hjartet mitt som banka.

Det var eit verkeleg helikopter. Eit gult legehelikopter.

Helikopteret flaug inn frå sjøen og kom rett mot meg. Helikopteret laga storm i graset og buskene, gjekk ned og landa på vegen. Ein mann og ei dame hoppa ut. Dei hadde raude og gule klede med refleksstriper på. Dei sprang fram med ei båre, sette båra ved sida av Malin og bøygde seg over henne.

«Pust og puls er ok», sa dama.

Mannen såg på bilen som hadde stoppa mot trestammen. Bildøra stod open.

«Såg du kva som skjedde?» spurde mannen.

«Ho krasja», sa eg.

Mannen venta på meir. Eg og Tomas skulle jo berre ha det litt artig. Det var ein spøk. Eg ante ikkje korleis eg skulle forklare at så mykje kunne gå så gale på så kort tid.

«Ok», sa mannen. «Ho krasja bilen i eit tre. Du kom forbi på sykkel og varsla. Var det sånn?»

«Ho ringde mens ho køyrde», sa eg.

Meir rakk eg ikkje seie før mannen avbraut meg:

«Folk lærer visst aldri at telefon og bil ikkje passar saman.»

Dei la ein slags krage rundt halsen til Malin, slik at hovudet låg støtt. Så løfta dei henne forsiktig opp på båra og festa henne med stropper.

Då vakna ho.

«Eg trefte Jesus», sa Malin.

«Du trefte eit tre», sa mannen.

«Det kom ein engel», sa Malin.

«Har du slått hovudet?» spurde mannen.

«Eg skal ha barn», sa Malin.

Mannen såg noko på bakken. Bindet som Malin hadde tørka ansiktet mitt med. Midt på bindet var det ein diger flekk ketsjupblod.

«Er du heilt sikker på at du skal ha barn?» spurde mannen.

«Ja», kviskra Malin, «for engelen sa det.»

«Ok», sa mannen, «om engelen insisterer, kan vi ta ein graviditetstest når vi kjem til sjukehuset.»

Det spraka i ein sambandsradio som dama hadde på uniforma. Ei stemme spurde om status ved ulykkesstaden.

Dama løfta radioen og svarte: «Ein bil har krasja i eit tre. Pasienten er ei kvinne, ho kan ikkje gjere greie for seg, er truleg i sjokk, ho verkar ganske forvirra. Pasienten har ingen synlege ytre skadar, men håret og ansiktet er tilgrisa av tomatsaus.»

«Tomatsaus?» gjentok stemma i radioen.

«Ja, eller grillmarinade, det ligg ei tom flaske i vegkanten.»

«Skikkeleg flaks», sa mannen til meg, «vi kjem frå kriseøving med helikopteret, vi var berre nokre få minutt unna då vi fekk melding om ulykka. Du er dagens helt!»

Mannen klappa meg på skuldra. Dei bar Malin inn i helikopteret, stengde døra og vinka til meg. Motoren brølte, rotoren laga sandstorm på den tørre grusvegen, helikopteret letta og forsvann mot byen og sjukehuset.

BONUS:

Les meir om forfattaren her

Sjå andre bøker av forfattaren her

Boktips:

Klure av Atle Hansen
Apetryne av Atle Hansen
Kampen om superbitchene (bokmål) av A. Audhild Solberg
Pitbull-Terje går amok (bokmål) av Endre Lund Eriksen
Hyper-pubertet (bokmål) av Vera Micaelsen
Meningen med Leif (bokmål) av Lars Joachim Grimstad
Pym-serien (bokmål) av Heidi Linde

Til toppen